Ktoś mógłby pomyśleć: porażka. Ja mówię: brutalne oczyszczenie.
Sztuczny ruch, który przez miesiące pompował statystyki, nie był dziełem przypadku. Odpowiedź jest porażająco prozaiczna. Moja była żona, zaraz po tym jak odkryła adres tego miejsca, uczyniła z niego cyniczny cel. Rozdała link każdemu ze swojego otoczenia. Wszystko po to, by bezdusznie nabijać wyświetlenia. Klik, klik, klik. Zero czytania, zero refleksji, zero śladu. Tylko puste, mechaniczne generowanie ruchu.
Po co? Większość z Was zadałaby to pytanie i stanęła w miejscu, nie potrafiąc pojąć tej intrygi. Odpowiedź kryje się w zimnej kalkulacji. Chodziło o stworzenie iluzji. O pokazanie światu: „Patrzcie, ten blog jest gigantyczny, czytają go tysiące, ma wielką armię obserwatorów!”.
Absurd? Tylko na powierzchni. W rzeczywistości to precyzyjnie przygotowywana podwalina pod sądowy atak. Wykazanie gigantycznej popularności ma jeden cel: napompować ewentualne roszczenia w procesie cywilnym o odszkodowanie. Im większy zasięg, tym rzekomo większe naruszenie dóbr osobistych. A te zarzuty padną — prędzej czy później.
Wielokrotnie próbowano już zniszczyć to miejsce. Plugawiono publikowane tu słowa. Odbierano im autentyczność, odzierano z prawdy i emocjonalnego ciężaru, który w sobie niosą. Z mojego pisania próbowano zrobić brutalne narzędzie rzekomego nękania.
To podłe kłamstwo.
Ten blog nigdy nie był i nigdy nie będzie orężem w walce. To mój osobisty pamiętnik. Moje autorskie dzieło. Moje żywe świadectwo. Jedyny wentyl bezpieczeństwa, który pozwala mi wyrzucić z siebie cały ten syf, z którym muszę się mierzyć. A przede wszystkim — to bezkompromisowy zapis prawdy pozostawiony mojej córce. Prawdy o tym, co było, i o tym, co dzieje się tu i teraz.
Licznik wreszcie przestał kłamać. Maska spadła. A ja piszę dalej.

