Wszystko zaczęło się od bezsenności, nieustannie grających „taśm” w głowie, natłoku myśli i natręctw, które skutecznie uniemożliwiały zasypianie do późnych godzin nocnych. Pomoc u lekarza rodzinnego okazała się niewystarczająca, dlatego kolejnym krokiem była wizyta u psychiatry i leki celowane bezpośrednio w problem. Wtedy jednak pojawił się śmiertelnie groźny paradoks. Standardowe leki stosowane przy takich objawach mają działanie uspokajające i przeciwlękowe, co wywołuje relaks oraz rozluźnienie mięśni. W przypadku rdzeniowego zaniku mięśni (SMA), gdzie obniżone napięcie mięśniowe stanowi samą esencję choroby, podanie leku dodatkowo wstrzymującego ich pracę doprowadziło do kłopotów z oddychaniem.
Lek trzeba było natychmiast odstawić i ograniczyć jedynie do stosowania doraźnego, posiłkując się jednocześnie naturalnymi preparatami z wyciągiem z chmielu. Psycholog i psychiatra musieli całkowicie zmienić podejście i zamiast leków wyciszających ciało, przepisali antydepresanty. Ich celem jest zmiana sposobu myślenia i wyciszenie gonitwy myśli u źródła, bez zbędnej ingerencji w i tak osłabiony układ mięśniowy.
Obecnie leczenie jest na półmetku, w kluczowej fazie tak zwanego „wkręcania się” tabletek. Po kilku tygodniach przyjmowania dawek efekt nie jest jeszcze w pełni odczuwalny, dlatego pozostaje to, co w takich sytuacjach najtrudniejsze: czujne obserwowanie własnego organizmu i cierpliwe czekanie na pierwsze rezultaty.
