Anatomia moich 42. urodzin

 

 Niebawem nadejdzie ten dzień. 26 czerwca. Dokładnie czterdzieści dwa lata temu przyszedłem na ten świat, stając się od pierwszej sekundy zagadką dla medycyny i biologicznym znakiem zapytania. Nikt nie wiedział, ile czasu dostanę. Początkowe prognozy były bezwzględne, chłodne i suche: krótkie życie, wieczny ból, totalna niesprawność. Świat pędził jednak naprzód, a wraz z nim moi rodzice. Zaciskali pasa finansowo i emocjonalnie, mobilizowali każdą kroplę sił, byli twardzi, konsekwentni, absolutnie niezłomni. A nade wszystko – potężnie mnie kochali. To ich zasługa, ich tytaniczna walka sprawiła, że wciąż trwam w stanie, który pozwala mi w miarę dobrze doświadczać rzeczywistości. Zawsze będę to powtarzał: jestem długiem wdzięczności spłacanym ich miłością.

Dziś mam 42 lata. Mój kręgosłup jest skrzywiony niczym bezwzględna litera S, a z pięciu palców prawej dłoni ocalał tylko jeden jedyny – mój ostatni bastion kontroli, moje jedyne narzędzie do stukania w klawiaturę, mój fizyczny łącznik ze światem myśli. Wszystko zmierza w kierunku, którego podświadomie należało się spodziewać. Ciało ma swój własny, neurotyczny zegar, który odlicza czas wstecz. Prawda jest taka, że nigdy nie ma dobrego momentu na pogorszenie. Na kolejną chorobę, na powiększenie skali niepełnosprawności – ten cios zawsze przychodzi za wcześnie. Trzeba to głośno i uczciwie przyznać.

Mimo tego biologicznego determinizmu osiągnąłem w życiu niewiarygodnie dużo. Miałem jedną żonę, teraz mam drugą. Moje obecne małżeństwo to przestrzeń pełna wspaniałej, głębokiej, dojrzałej miłości. Tamten pierwszy związek? Rozpadł się w niefajnych, trudnych okolicznościach. A jednak neurotyczna skłonność do rozpamiętywania nie pozwala mi uznać tamtego czasu za stracony. Nie wymazałbym go z pamięci. Dlaczego? Bo z tego chaosu narodziła się moja wspaniała córka. Dobrze jest, że jest dokładnie tak, jak jest. To kolejny mój życiowy dogmat.

Przed nami wakacje. Czas, który zamierzam wykorzystać obsesyjnie i bezkompromisowo na zacieśnianie więzi z moim dzieckiem. Chcę w nią wpajać wszystko, co najlepsze, i pozwalać, by ona wpajała się we mnie – niczym wilki w tym popkulturowym, mrocznym świecie „Zmierzchu”, który moja Klaudia tak uwielbia. To magnetyczne, nierozerwalne przywiązanie. Mam ogromną nadzieję, że pogoda dopisze, a plany i atrakcje, które skrupulatnie dla nas przygotowałem, dojdą do skutku. Robimy to wspólnie z moją żoną, dbając o to, by ten czas był naszym wspólnym monolitem. Zero przymusu, czysta radość z wzajemnej obecności. To jest nasz klucz do sukcesu. Córka spędzi ze mną pierwszą połowę lipca, potem na dwa tygodnie pojedzie do mamy, by w pierwszej połowie sierpnia znów wrócić w moje ramiona. Mamy plan i będziemy go konsekwentnie realizować.

Czego więc neurotyk z duszą nowoczesnego romantyka może chcieć na swoje 42. urodziny? Na pewno nie zdrowia – na to nie mam bezpośredniego wpływu, robię co mogę, ale z pustego to i Salomon nie naleje. Trzeba się po prostu pogodzić z biologicznym rozdaniem kart. Chcę czegoś znacznie cenniejszego. Chcę ludzi. Ich autentycznej obecności, bliskości, ciepła. Zawsze powtarzam, że relacje to jedyna tkanka, na którą mamy realny wpływ. Można o nie dbać, można je stale naprawiać.

Marzę, by ten 26 czerwca – dzień, który nigdy nie będzie dla mnie zwykłą, pustą kartką z kalendarza ani bezduszną cyfrą w metryce – spędzić w otoczeniu czystych spojrzeń. Bez zawiści, bez zazdrości, bez toksycznego jadu. Tylko ja i ludzie, którzy życzą mi dobrze. To moje jedyne, najprawdziwsze urodzinowe życzenie.

Rozwód z własnym dzieckiem? Nigdy!

 

 Zastanawiam się nad tym i czuję, jak wzbiera we mnie cichy, neurotyczny niepokój. Rozwód z partnerem – jasne, rozumiem, płynność naszych czasów, kruchość obietnic, społeczny dryf. Ale rozwód z własnym dzieckiem? To równanie, którego mój umysł, choćby nie wiem jak próbował, nie potrafi rozwiązać.

Fascynuje mnie i jednocześnie przeraża ten potworny mechanizm: oto człowiek zamyka jedne drzwi i bez mrugnięcia okiem przeprowadza amputację własnej przeszłości. Wchodzi w nowy układ, nową przestrzeń, i nagle cały ciężar swojego jestestwa, całą tę neurotyczną potrzebę bliskości, przelewa na nowy obiekt. Nowa partnerka, nowe dziecko – własne lub przybrane. A tamto poprzednie? Staje się nagle duchem, wspomnieniem, błędem w systemie, o którym lepiej zapomnieć.

To jakaś forma wybiórczego rodzicielstwa. Wykastrowana, przerażająco mechaniczna emocjonalność.

Bo przecież idąc tym tropem – jeśli ten drugi, rzekomo idealny świat też się rozpadnie, to co? Nastąpi kolejna czystka? Kolejne dzieci zostaną porzucone na marginesie pamięci, bo na scenę wejdzie trzeci akt? To nie jest miłość. To jest jakaś potworna, pragmatyczna turystyka emocjonalna.

Dla mnie to niepojęte. W moim prywatnym dekalogu relacja z dzieckiem to jedyna stała w tym całym chaotycznym wszechświecie. Żon, mężów, kochanków możemy mieć w ciągu życia wielu – partnerstwo bywa kontraktem, który czasami wygasa. Ale krew z krwi? Bycie rodzicem to bilet w jedną stronę. To niezbywalne piękno, które dla tych „czystych kart” staje się nagle zbyt ciężkim bagażem.

Słyszę te głosy, te wieczne usprawiedliwienia: „Och, to skomplikowane”, „Nowa partnerka nie akceptuje mojego dziecka”, „Sytuacja jest zbyt trudna”. Gówno prawda. To zwykłe, wygodnickie tchórzostwo. Nawet jeśli nowa relacja rodzi się w bólach i braku akceptacji, to przecież świat nie jest czarno-biały. Można budować mosty poza zasięgiem wzroku niechętnego partnera. Można spotykać się na osobności, tworzyć własny, intymny mikrokosmos tylko dla siebie i córki. Różnorodność rzeczywistości daje nam nieskończone narzędzia – trzeba tylko chcieć po nie sięgnąć.

Ale oni nie sięgają. Wybierają emocjonalne lenistwo. Wybierają łatwy, znieczulony reset. Ja mam to szczęście, że moja żona nie tylko w pełni akceptuje moją Klaudię, lecz kocha Ją jak własne dziecko. W tym wszystkim jednak nie można liczyć na szczęście. Trzeba dobrze wybrać i wierzę, że tak właśnie zrobiłem.

Moja przyjaciółka mawiała – choć w tym całym moim wewnętrznym rozedrganiu zawsze to przekręcam – że jeśli się chce, szuka się sposobu. Jeśli się nie chce, szuka się powodu. Oni znaleźli powód. Ja zawsze, bez względu na cenę i koszty, będę szukał sposobu. Moja córka nigdy nie stanie się kosztem własnym nowego otwarcia. Ona jest rdzeniem. Reszta to tylko zmienne.